وقتی کسی را دوست دارید(باغدشت)
به راستی دوست داشتن چه زیباست، این طور نیست؟
وقتی کسی را دوست دارید، حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتان می شود.
کنار او ، احساس امنیت می کنید با شنیدن صدایش، ضربان قلب خود را در سینه حس می کنید،زمانی که در کنارش راه می روید، احساس غرور می کنید.تحمل دوری اش برایتان سخت و دشوار است.شادی اش برایتان زیباترین منظره دنیا و ناراحتی اش برایتان سنگین ترین غم دنیاست.
حتی تصور بدون او زیستن برایتان دشوار است، شیرین ترین لحظات عمرتان لحظاتی است که با او گذرانده اید.حاضرید برای خوشحالی اش دست به هر کاری بزنید.، هر چیزی را که متعلق به اوست، دوست دارید، در مواقعی که به بن بست می رسید، با صحبت کردن با او به آرامش می رسید.
برای دیدن مجددش لحظه شماری می کنید.حاضرید از خواسته های خود برای شادی او بگذرید،به علایق او بیشتر از علایق خود اهمیت می دهید،حاضرید به هر جایی بروید فقط او در کنارتان باشد.ناخود آگاه برایش احترام خاصی قائل هستید.
تحمل سختی ها برایتان آسان و دلخوشی های زندگیتان فراوان می شوند.او برای شما زیباترین و بهترین خواهد بود اگرچه در واقع چنین نباشد.به همه چیز امیدوارانه می نگرید و رسیدن به آرزوهایتان را آسان می شمارید.با موفقیت و محبوبیت او شاد و احساس سربلندی می کنید.، واژه تنهایی برایتان بی معناست.آرزوهایتان آرزوهای اوست.در دل زمستان هم احساس بهاری بودن دارید.
به راستی دوست داشتن چه زیباست، این طور نیست؟
انسان ها
انسان ها از نظر دایره تفکر به دو دسته تقسیم می شوند.
گروهی کبک وارسر به کار خویشتن دارند و بی توجه به اتفاقات و وقایع اطراف خویش به حیات خود ادامه میدهند و با مرگ هم تمام می شوند زندگی این دسته در محیط بسته و دایره وار شامل حرکات و افعال تکراری و روزمره است و به همین دلیل افکاروسطح دانش آنها نیز از این محدوده فراتر نمی رود. برخلاف این دسته افرادی هستند که زندگی را از افق های بلند تری می بینند و نگاه ژرف تری به مسائل و اتفاقات محیط خود دارند. این دسته از مردم دو بار زندگی می کنند یک بار پس از تولد و دیگر بار پس از مرگ البته در بار دوم این تفکر آنهاست که به حیات خود ادامه می دهد. آنها با مرگ تمام نمی شوند چون دایره فکر دوران حیاتشان به فراتر از زمان و مکان اختصاص داشته و به همین دلیل ماندگار می شوند.
سخن دوست
متاسفانه عدهای در این کشور هستند که هیچ کلامی را به جز آن چه که خود فکر میکنند صحیح است بر نمیتابند. آیا ما آزادی بیان در چهارچوب قانون داریم یا نداریم؟ اگر داریم مردم ما باید بتواند آن چیزی را که مدنظرشان است رابگویند.
مذهب را در مقابل ملیت قرار می دهید
اشکال ما در این است که همیشه مذهب را در مقابل ملیت قرار می دهیم به هر حال هر کس با هویت خود زندگی می کند و انسان بی هویت ناگزیر به خودکشی است . هویت یک ایرانی را از یک سو مذهب و دیگر سو ملیت او تشکیل می دهد و هر زمان در طول تاریخ یکی بر علیه دیگری برخاسته است نتیجه اش جز ویرانی نبوده.
اگر حرفی راکسی زد موافق نظر شما نباشد یا به مذاق شما خوش نیامد نبایدسعی کنیم صدایش را در گلو یش خفه کنیم و دهانش را ببندیم.
