الموت زيباي من

در آن سوی دشت قزوین سرزمینی وجود دارد که کوه های بلند و صخره های تند و تیز آن مظهر استقامت بشر، خاک آن نماد لطافت و آب آن نوید بخش برکت است، جایی که از مردان سختکوش و زنان همدوش حکایت دارد و این حکایت به روایت نبرد و ستیز حسن صباح و یاران او خلاصه نمی شود. جایی که روایت گر رشادت های جنگجویان است و هم بیانگر احوال رنجوران! این سرزمین را الموت یا «آشیانه عقاب» نامیده اند و گاهی نیز از آن به «سرزمین قلعه ها» یاد می کنند. الموت سالیان سال محل تجمع انسان هایی بوده است که با عشق و علاقه به زندگی خود بها داده اند. این منطقه، جدا از زیبایی خلقتش، حکایت ها و اسرار ناگفته فراوان دارد؛ بهار الموت، شکوفایی طبیعت است. تابستان آن صمیمیت، پائیز آن برکت و زمستان آن مظهر استقامت بشر است. با این اوصاف، گشت و گذاری داریم در سرزمین پر رمز و راز الموت.

http://radiofarhang.ir/index.php?mode=content&content_id=83281